مرد بی نام شاخه‌ای در پائیز ... ... ... ... خشک‌خشک عموزاده‌اَم می‌نامد در کودکی‌اَم خیابانی هست ... ... ... ... با یخ‌های شکسته و چکمه مسیری که بی اسم آن‌جا ماند و از دنیا من شد این که این‌جاست آن که زمستان می‌روبد و در کوچه‌های این‌سوی یک انقلاب در رختخوابی از آهن‌پاره و شیشه‌های خرد هنوز ... ... .. هر بهار جشنی و تولدی تازه می‌گیرد